ھێشتا مێرمنداڵ بووم، کچێک کە سەرسامم بووبوو (ھەڵبەت دوای کارەساتەکە زانیم حەزی لێم بووە) چەند جارێک پێمی گوت: “شێتە!”

جاری یەکەم، قسەم نەکرد. دووەم، ددانم بەخۆمدا گرت. لە سێیەمدا، خۆم پێ نەگیرا: “وەڵا لە ھەموو ماڵباتەکەتان ژیرترم، بڕۆ ھەی شبری نەفام، ئاژداوت شێتە…” ئیتر لەو خوولەکەوە وا لووتی لێم کرد، ئێستەیش ڕاست نەبووەوە.

ھاوڕێکانم کە وەک من سەریان لێ نەشێوابوو خەریکی کتێب بن، بگرە پسپۆڕی عیشقبازی بوون، تێر سەرکۆنە و گاڵتەیان پێ کردم: ھەی نەزان، شێتە واتە بەساقەوبم سوارچاک و ئومێدی داھاتووم. دواتر بەتەواوی بۆم ڕوون بووەوە، جوانترین وشەکانی نێوان ئەو سەرەتا و نینۆک نەرمانە، بریتین لە “شێتە، ئیزعاج، ناشرین، چڵکن، بێتام…” و دەیان وشەی ئاوای بێتامی تر.

لە زانکۆ بووم، وەک ھەردەم پرسیاری ڕەقم لەمەڕ بابەتی ئایینی لە مامۆستا دەکرد کە بۆ کۆلێژی شەریعە بڤە بوون. ڕۆژێکیان مامۆستایەکمان زۆر بێزار بوو، گوتی: ئەوە تۆ شێتی؟ زۆر دڵم پێی خۆش بوو، گوتم: قوربانتم مامۆستا گیان، گەورەییی خۆتانە.

یەکێک لە ھاوڕێکانم کە چیرۆکی “شێتە”ـی دەزانی، چرپاندی بە گوێمدا: ئەمەیان واتە ئەوە تۆ گێلی!

حوزەیرانی ٢٠٢١